
woensdag 19 november 2008
We zijn er weer!

maandag 27 oktober 2008
Fish are friends
De manier waarop we met elkaar omgaan, kun je samenvatten met de legendarische uitspraak van Bruce de haai uit Finding Nemo: "Fish are friends, not food".
Echt, we gebruiken te weinig leuke filmfragmenten om een verhaal te ondersteunen, uit het volgende fragment heb ik al genoeg inspiratie gehaald om een verhaal aan op te hangen!
vrijdag 17 oktober 2008
Bericht van Clark Kent
Laten we beginnen bij de vrijdagavond. Ik was met mijn aanstaande in Naaldwijk, waar we een afspraak hadden in het kader van de bruiloft. Allerlei signalen dat er daarna nog iets zou gebeuren waren achteraf bezien duidelijk aanwezig, maar liefde en lekkere taart maken blind. Op de terugweg moesten we nog even tanken en o ja, C belde nog even om te vragen of we zin hadden om mee te gaan naar de Furiade. Sorry C, ik heb zin in een rustig avondje (rustig avondje, m'n hoela!).
Bij de benzinepomp aangekomen, stond daar een auto die met zijn koplampen ging knipperen. Westlandse jeugd, dacht S. Maar toen stapten daar J en C uit de auto. "Meekomen!"
Een lange autorit volgde, waarbij we onderweg ook nog eens vriend W oppikten. Ergens onderweg kreeg ik vermoedens over de bestemming (superhelden denken altijd een aantal stappen vooruit) en ja, we gingen naar de nieuwe stek van de ouders van R.
Bij de brandende fakkels voor het mooie huisje werd ik verwelkomd door R&B (niet vieze pompende beats, maar ik bedoel de twee vrienden).
En dan? Kaplaarzen aan, mini-zaklampje in de hand en een baggerveldje in. Waarom? Daar lag het bier. Ik zou het bier in een koelkast bewaren, maar sommige aardse gebruiken zijn nu eenmaal niet te begrijpen voor een jongen van Krypton.
Onderweg naar het bier kwam ik nog met mijn laarzen vast te zitten in de modder. Vliegen was een optie, maar ik had op dat moment nog niet het idee dat mijn geheime identiteit bekend was bij de vriendengroep. R kwam me uit de modder trekken en zo konden we aan het bier.
Wat volgde was een gezellige avond met mijn goede vrienden. Gezellig bij het haardvuur met een biertje erbij, ze hadden goed begrepen wat mij bevalt aan het aardse leven. Er werden ook nog kado's gegeven die me vertelden wie ik voor de jongens ben, erg gaaf.
Het werd laat en zoals de mensen op deze planeet gewend zijn, wordt er dan overgegaan tot de slaapactiviteit. Met elkaar in één ruimte op dunne matjes en stretchers liggen en de ogen sluiten. Het verging de anderen erg goed, maar deze jongen deed geen oog dicht.
De volgende ochtend werd ik getrakteerd op een heerlijk Engels ontbijt. Even wat energiereserves opbouwen, stel je voor dat er ergens in de buurt nog een energiecentrale ontploft of de dijken doorbreken...Niets kon me voorbereiden op het meest schokkende moment van het weekend. Voordat we in de auto stapten, kwam vriend J voor mij staan met een plastic tas. Ik had de tas al gescand voordat de inhoud eruit kwam en wist dat vanaf dit moment niets meer hetzelfde zou zijn: mijn vrienden weten dat ik Superman ben! De cape werd omgedaan en mijn mannelijkheid werd met rood detailwerk benadrukt.
De rest van de dag zou ik mij wel inhouden, om de rest van de groep een kans te geven bij het volgende competatieve onderdeel: met primitieve wapens je mannelijkheid bevestigen.
Prachtige subcultuur trouwens, die schutters. Voordat we aan de bak mochten, dronken we nog een kopje koffie in een ruimte vol met grijze autochtone Nederlanders die vast allemaal McCain hadden gestemd, als ze in de VS woonden. J bracht het mooi toen hij de legendarische woorden van de NRA-voorman herhaalde: from my cold dead hands.
Na al het geweld, trokken wij de natuur in. Een lange wandeling door bos en zandverstuiving. Mooi om zo een rustmoment te hebben in de dag, al was het voor sommigen wel een lange wandeling. Zou R het door hebben gehad dat ik zijn GPS signaal verstoorde met heatvision ?
maandag 6 oktober 2008
Mens-ont-erend
Een filmpje met wat highlights van mijn vrijgezellenfeest staat alweer online en is dus door het internettende deel van de wereldbevolking te vinden. Ik hoop dat mensen ten koste van mij zullen genieten.
Een aantal ingrediënten: modderlaarzen, rode onderbroek en cape, rednecks en goede vrienden. Ik heb genoten en zal jullie snel verblijden met een fotoreportage, begeleid door commentaar van het slachtoffer.
vrijdag 26 september 2008
Waar is Sa(a)m?
maandag 8 september 2008
Het zit er weer op
dinsdag 2 september 2008
Let op de rommel
Ik heb wel vaker periodes gehad van communicatiestilte. Soms met duidelijke redenen, soms niet. Deze keer heeft het lang geduurd omdat er gewoon veel 'aan de hand' was en is.
Verschillende stressverhogende factoren die allemaal tegelijk gingen spelen. Langzamerhand meer rust, minder knoop in de buikstreek en ruimte voor zoiets triviaals als een weblog.
Let op de rommel.
Bovenstaande foto eventjes om te laten zien dat we bij Wen thuis zijn gaan schuiven met het meubilair. Ik vind het er lekker gezellig uitzien nu, we hebben een prachtig uitzicht. De blik naar buiten is de heersende kijkrichting geworden, klinkt positief nietwaar?
Let op de rommel.
Wij mensen hebben vaak de grappige gewoonte om driftig aan het opruimen te slaan wanneer we bezoek verwachten. Voordat het bezoek kwam, stoorde je je geenszins aan je leefomgeving. Gezellig... hier wordt tenminste geleefd... enzo, maar dan moet je ineens alles in vakjes stoppen en achter deurtjes doen.
En als je visite dan het lef heeft om een ruimte binnen te lopen die je niet onder handen hebt gehad: "Let niet op de rommel."
Vaak kun je dan voor een periode van 20 seconden niet anders dan alle rommel-elementen scannen met je ogen, om dan heel geruststellend te melden dat het wel meevalt.
Deze gewoonte zegt ook veel over hoe mensen in elkaar steken. Al je vuile was hoeft niet voor Jan-en-alle-man in het zicht te hangen, maar dat krampachtige verstoppen word ik ook weleens moe. Zo is het nu even, wat vind jij ervan? Kunnen we er structureel iets mee of zal ik het maar weer in een kastje duwen?
Let op de rommel.
