Terwijl ik bezig ben met de stemwijzer voor de Europese Verkiezingen, kom ik in het kader van de vraag of de EU met Hamas moet praten de volgende uitspraak tegen van de tomatengooiers:
Vrede sluiten doe je per definitie met een vijand (zei een wijs Israelisch staatsman ooit).
Dat maakt uitspraken van de terroristische partij niet minder verwerpelijk, maar zegt wel iets heel raaks over eigen motivatie.
De laatste jaren is er een serie reboots geweest van succesvolle filmseries: Batman, James Bond, Star Trek… ze wisten de kern van het succes te handhaven en tegelijk de serie toegankelijk te maken voor nieuwe generaties biosbezoekers. In het geval van Batman kwam de serie nog dichter bij de oorspronkelijke strips te liggen.
Als ik met mensen over Jezus praat, dan komt het vaak op me over alsof ze een beeld hebben van hem dat gekleurd is door vroegere ervaringen met ‘de kerk’. Terwijl Jezus volgen elke dag relevant en, misschien gek om het woord te gebruiken, hip is. Het heeft in elke cultuur een plek, al is het maar omdat het vaak zo counter-culture is. Gisteren werd op Geenstijl een jongen die iets zegt over de waardevermindering van het huwelijk weggezet als conservatief. Ik vind zo’n gast juist hartstikke hip. Als je jong bent, mag je juist vragen stellen rond wat je ziet gebeuren. Counterculture, je stem laten horen… zoiets moet je niet de mond snoeren, zoiets moet je koesteren.
Misschien moeten we de franchise gelovigen weer nieuw leven inblazen? In plaats van allerlei labels gewoon weer beginnen met de simpele merknaam ‘christen’…
Misschien heb je het al gezien. In de rechterkolom staat sinds kort een nieuw item: Twitter updates.
Als ik met m’n iPhone korte berichtjes verstuur over wat ik doe of denk, dan verschijnen ze zowel op m’n Twitter, op m’n Facebook en op m’n weblog. Nu weet je misschien ook het youtube filmpje over Twitteren te plaatsen… het is eigenlijk wat triest (kan jullie het nou schelen dat de nasi tjampoer bij redjeki lekker is), maar ja, ik vind het stiekem nog erg geinig. Ben nog een beetje in m’n nieuwe-gadgets-fase, laat mij maar aanrommelen.
Voordat ik gisteren naar de puike film Star Trek vertrok, kreeg ik een dikke glimlach op mijn gezicht. Degene die hem had veroorzaakt was Kyteman, een jonge gozer die dit jaar te gast was bij De Wereld Draait Door. Hij had een hiphoporkest bij zich. Wat een passie en creativiteit! Hieronder twee fragmenten. De eerste is het fragment wat ik gisteren bekeek, het tweede een prachtig blaasnummer met het Utrechtse carillon van de Domtoren als backbeat.
Het laatste jonge tienerkamp werd ik ook blij verrast door de creativiteit van drie van onze tieners. Een instrumentaal stuk en twee briljante songteksten… ik kan er zo van genieten als talent tot zijn recht komt!
Soms komt een stuk tekst hard binnen. Zo ook vandaag bij het lied Winterschläfer van A Balladeer. “Ich mach dich gesund, sagte der Bär”… het verwijst naar een kinderboek en toen ik de voorkant zag, raakte mij dat misschien nog meer dan dat de tekst me raakte.
Iemand dragen die ziek is… mag ik mensen gezond maken?
Uit eigen kracht kan het niet, met God kan het wel.
Ik denk dat het mag, dat het kan, maar dat er tegelijk ook zo goedkoop over wordt gedaan.
Moeilijk moeilijk mooi triest moeilijk.
Vanmiddag had ik in bovenstaand pand een aantal ingrediënten voor een momentje genieten bij elkaar verzameld.
Men neme een medium Bambino (koffie, chocolademelk, slagroom), een grote lederen zetel, uitzicht op blije mensen langs een Delftse gracht en een iPhone met je favoriete muziek (eerst A Balladeer, gevolgd door Snow Patrol), terwijl je Peggle speelt, een spel wat echt tot zijn recht komt op de iPhone.
Ondertussen kan ik gebruik maken van het draadloze netwerk om mail te lezen en te twitteren.
Ik ben echt decadent bezig vandaag.
Thuis maar snel aan het huishouden, anders ga ik me nog schuldig voelen ook!
